Sermest/ Kemal Tetik

reklam
01 Kasım 2019 0

Bir, iki, üç,…
Bu akvaryumu kırmama çok az kaldı.
Okyanusa kucak açmama çok az kaldı.
Özgürlük uğruna yanıp tutuşan bedenim,
kim bilir özgürlük uğruna ne acılar çekecek.
İnsanlar ruhumu yaşayabilecek mi?
Korkuyorum!
İnsanlar anlatıldığı kadar kötü mü?
Dünya nasıl bir yer?
Her şeyi çok merak ediyorum…
Kalbimde korku tohumları boy atarken,
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Sevgiyle beslenmek isterken,
Hüzünle besliyorlar beni.
Özgürlük diye bir uçurumun peşinden koşarken,
İpimi kesiyorlar benim.
İnsanlar bu kadar mı acımasız?
Tutunduğum tek şeyi kesecek kadar mı güçsüz?
İnsanlar çok kötü diyor annem.
Fakat buna inat insanları tanımak istiyorum.
Bedenimde onların izi…
Ruhum bir ölünün darbesi.
Bedenim acıyla kutsanırken insanlara karışıyorum.
Bir çığlık kopuyor dudaklarımdan,
Ben kalbimle savaşıyorum.
Bir bir gidiyor herkes, nereye diyemiyorum.
Beni neden bıraktınız?
Bilemiyorum…
Tek başımaydım o ıssız sokakta, savaşmak zorundaydım.
Elimi tutan biri olmadı, ben de tutmadım.
Bir dala tutunmak istedim fakat kırıldım.
Önce tutunduğum dalı kestiler, sonra beni.
Bir, iki, üç…
Neredesiniz?
Ben gidiyorum farkında mısınız?
Bir hiç uğruna, bilmediğim dikenli yolda,
Yalnızlığımla yürüyorum.
Anne sen sesimi duyuyor musun?
Bir kuşun kanadında kaldı benim umudum,
Gökyüzüne asıldı hayallerim.
Bir ip verdiler elime,
İntihara teşebbüs sayılır mı bu da?
Salıncak mı kurmalıyım,
Hayallerimi mi asmalıyım?
Bilemiyorum…
Kimsenin bana yardım edecek hali yok.
Lütfen üçe kadar sayayım yanımda olun.
Gözlerimi açtığımda sizi göreyim.
Bir iki üç…
Neredesiniz?
Karanlık niye gitmiyor?
Gece neden üzerime çöktü?
Tanrım tek kurbanın ben miyim?
Canım acıyor,
Herkes gitsin!
O gece yok oldukları gibi..
Tanrım kucak aç bana.
Senden başka kimsem kalmadı…
Biliyor musun ben gökyüzüne aşığım.
Beni oraya çıkar ve insanlara bakayım.
Onlar çok acımasız beni onlardan kurtar…
Bir balık ne kadar yaşar?
Unuttuğu anda ölür mü acaba?
Ben unutmak istiyorum her şeyi…
Bu bir ölüm mü yoksa?
Bilemiyorum…

BENZER KONULAR
YORUM YAZ