Yumruk Mavisi / Çağatay Dörtyıldız

Kırık mazgallardan akarken yalnızlık
Ay gibi parlak gelirdin
Gelmeni bekleyince olurdu
Haykırışlarım ölü doğardı
Tuhaf şekillerde ayrılmayı öğrenirdik
Yağmurlara borç verirdim ödenmemek üzere
Sokaklardan silmek için siluetini
Yazlar saniyelerle ölçülürdü
Gölgelerde kaybettim tüm sevdiklerimi

Ayaklanan günün, her neşenin
Aradığım her annenin sütünde
Ve gülüşünün satır aralarında belki
İçerken, dururken, uyurken
Yalnızlığımı bulurdum
Cesurca, hayata yürüyerek
Derimin kuruluğunda, kanım çekildiğinde yani
Kimse bu suratı sevmeyinceye dek.

Erirdi menekşelerin şekerli sarhoşluğunda
Konan arının öleceğini bildiği gün
Uçmayı öğrenirdik.

Severdik birbirimizi güneşli vakitlerde
Uzun boylu gölgelerin arasında
Yumruk yaptığım avucumun içindeki
Sıkışan sevgime ağlardım hatta
Gölgelerde kaybettim tüm sevdiklerimi
Güneş batıp kısalırken zaman
Ay ışığı gibi yüzüme vuracağını
Düşünerek uyurdum.
Bekleyince olurdu.

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.