Vaktinden Evvel / Onur Tuğrul Karabıçak

 

Sararmaya başlayan yaprakların gizli bir hüznü

ve karışacak toprakları olur,

çıtırdayan hisler oluşturuverirler küçücük kırılmalarıyla insanda.

İnsan ne vakit baksa

kendi içinde tıraş köpüğüyle gizlediği kırılganlığını bulur

Hayat uzanmaz öyle kusursuz bir sevinçle

Denize çıkmaz sokakların karasal soğuklarla bezenir,

Vaktinden evvel sararan yaprakların kırılmadığı oysa

Pek görülmeyesi

Bir jilet kesiği gibi ince ama kıpkırmızıydı hayata

Ulanmışlığımın yarası

Ulaşılmaz bir erikti dalda hayat, bilmezdim

Yürürdüm bahçelerin çitlerini aşardım

Kızancık derdi babaannem, kızardım

Bir çocuk yordamıyla buluverirdim el değmemişliği

Gökleri çiğnemeden yutardım ve yalanları….

Aldı beni sonra bir vakit

Sararmaya başlayan yaprakların hüznü

Kafiyesiz, düz ve çıplak, sırtı pek benliğim

Belki biraz anlamsız, yumuşak ama katı –bir dilemma-

Vaktinden evvel sararan yaprakların kırılmadığı oysa…

Bilmezdim bunu.

 

Fotoğraf: https://bit.ly/2kqKtKn

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.