Şiir Veznedarı / Tolga Yazıcı

 

Bazı insanlar anımsanmasını istemez aşktan bahsedildiğinde isimlerinin.

Ben; sıcak, nemli ve kehribar kokulu kadınların coşkulu tarihinden,

Sarışın bir öpücükle uyandırılan, milat öncesinde çıplak bir ömrün,

Tanrısız, tapınaksız ve aşksız sadeliğine bulanıp,

Toprak kokulu, tortusuz sevişmelerin ardından ağlayan adamlardan biri olmalıyım…

 

Öyleyse hiç yaşamadım bunca yıl,

Benimkisi sadece üretken bir düş mekanizması,

Ben; ıslıklardan gerilmiş, ha koptu ha kopacak şarkıların,

Ve karanlığa gömülmüş kayıp insanlar konçertosunun adsız bestecisiyim,

Sürüngen bir süreç içerisindeyim,

Lirik bir hayata akıyor düzlemim,

Ve ben halâ korkuyorum sevdiğim kadınla körkütük sevişmekten.

Ben; ölü bir iklime motifsiz acılarla savrulan,

Biriktirdiğim tüm imgeleri kumral ve sarhoş bir yalnızlığa sıvayan,

Ve sığınaksız sevdalara sığınan bir şiir veznedarıyım.

 

Akşamları kükürt kokar tenim ve ben halâ tiryakisiyim,

Belki de bir kaçışa hüzünlü bir portre çiziyorum,

Benden önceki bütün şarkıları,

Kutsallıklarına katıyorum aforoz edilmiş gençlik hikayelerinin,

Sahte tebessümleri ekliyorum bir de yüzümüze,

Ve artık hepimizin evcil günahları var özümüze gözümüze bulaştırdığımız.

 

Ben; artık atlara öyküler yazıyorum,

Yüreğim kısrağa tutkun ve taylarla şakalaşıyorum,

İçimden ilk sevgilimin ismi akıyor, heceliyorum.

Ardımdan işsiz güçsüz bir bahar kovalıyor beni,

Ve ben artık şiir yazmıyor, öykülerle öykünüyorum,

İç organlarımda turşusu kurulacak bir yalnızlık silueti,

Dışımda aykırı ayrılıklardan kalma bir yaz sonu bronzluğu,

Ayrıca tuhaf bir heyecanın dağınıklığı saçlarımda,

Ve bir kedi yavrusu kadar telaşlı yüreğim,

Bir kedi yavrusu gibi avuçlarınızda.

 

 

Fotoğraf: https://bit.ly/2K8xgQT

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.