Sensiz Ruhumun Çığlığı / Enes Gültürk

ellerindeki sevinç iktidarı

hangi insanlık için duruyor bunca zamandır?

gözlerindeki uzak ülkeler neşesi

kıskanır cezbeden ömrüyle bir kelebeği

benim kuytulara gizlenen bu hüzünlü hayatım

belki de gökkuşağından almıştır kırılmaz rengini

 

ruhun vücuduna işleyen yatak sıcaklığını

benimle paylaşır mı dersin soğuk yataklarda?

gözyaşım yere düşmeye bu kadar alışmışken

tek ihtirasım her şeyi unutturan yataktaki bir öpücüktü

 

kırdığın demirlerin cesaretini kimse barındıramaz hayatında

haklı yere tanrıya öfkeler savuruyorsun

boğazımdaki nefesin yerini alan düğümle

sana destek veriyorum

 

acıyan yerlerime yaslanan şifalı sevgin

bir toz bulutudur işliyor insanların gözüne

hayatımın iyice solmuş tarafına perdeler çekiyorum

işte bu ruhsuz dönüşüm yazgının inanılmayacak yanıdır

 

dikenli duygularım hakimiyete meyilli

sevinç yıllarından uzak paylaştığımız bu dünyada

kazılan kuyularımızdan çıkarken burnumuz dik

sen ikimizin şarkısını söyle korkusuzca

 

gökyüzüne bir uğur konduralım nefesimizden

çıkagelsin bulutların kızgın şeklinden sevimli yağmur

beterin daha beter olmadığı bu anın durgunluğu

bana intiharın bir yenilenme şekli olduğunu hatırlatıyor

 

kanla kavrulan ruhumuz melodilerle beslenirken

şeffaf duvarlarla olan cesur mücadelem değersizdir

kendime tasarladığım vücut çekiniyor benden

neden konuşmamayı tercih ettiğimi buradan anlarsın

 

özenle seyrettiğimiz duvarlar yıkılınca

altında kalır devletin gözüyle bakanlar

bir ses gelir umduğumuz günlerden

senin bulutlu kolların güneşini açar

 

şimdi bütün ülke, sen ve ben

yontularak hüzne çıplak kaldık

öyle yapraksız bir ağaç gibi

öyle savunmasız bir ruh gibi

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.