“Sen” dedi sessizce… / Erol Aslan

“Sen” dedi sessizce…
 
 
Adam bir soru sordu
Kadın cevap verdi
Kadın sordu
Adam olağan bir cevap verdi
Sonra her şey birden değişti
Kadın sözünü yarım bırakırken
Şiirlik bir sızı bıraktı
Odada bir aşağı bir yukarı yürüdü
Huzursuz, düzensiz, düşüncesiz
Arada sırada budalaca gülümserken
Duraksadı, eğildi
Bir süre plakları değiştirdi
Sonra ayağa kalktı, yatağa uzandı
Üstünde ağır bir yorgunluk
Ne uykuya dalacak
Ne de başını kaldıracak halde
Sessizce uzandı
Salona hafiften karanlık çökerken
Sadece odanın o köşesi
pikabın ışığıyla biraz aydınlanmıştı
Loş oda dışarıda koridor
Hepsinden önce dışarısı o kadar sessizdi ki
Dayanılır gibi değildi
Belki de öyle hissediyordu
Şiddetli bir özlem içini kaplarken
Her nesnenin görüntüsünü
Hemen nesnenin adı izliyordu
Ardına yaslandı
Perdedeki ayrıntıların farkına varmaya başladı
Yazısız karikatürler diye düşündü
Gözleri uzaklaştıkça uzaklaştı
Aynı oranda kayıtsızlaştı,
Gene kasaba gene otel gene aynı oda
Yağmurlu bir ekim günü
Tozlu bir pencere camı
Öyle bir yorgunluk ki
her nesnenin sadece dış çizgisi gözlerinde
o sessizlikte
Abajur tarafından bir ses geldi
Kapı sessizce açıldı
Adam bir çiçek demetiyle göründü
Önce silueti sonra kendisi  
Adam, karanlığı aydınlatmak istedi
Kimsenin ışık yakmak istemediği o alacakaranlığı
Salon sessizleşti, sessizce yürüdü
Pikabın sesini açtı
Yanına oturdu, sessizce
Kendinden söz etmeye başladı
Son bir şey daha söylemek istedi…
Belki unuttu, belki vazgeçti belki de üşüyordu
Cümlenin sonundaki tepetaklak bir kelime
O an kadının yaslandığı yastık düştü
Kadın güldü, kalktı
Karşısına dikildi, bir süre baktı
Adam, kadının gamzelerine baktı
Şarkı bitti, pikap durdu…
Kadın, perdeye takılmış bir serçe gibi
Zarif ve nüktedan
Yürüdü, duraksadı, gülümsedi
Gölgesi büyürken sessizlik çöktü
Adam, gölgesine baktı, sessizliği dinledi
“Sen” dedi sessizce…

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*