Kötüyüm. Kötüsün! / Can Maybull

bulutsuz gökyüzünün çıplak yüzü

güneşin acımasız bakışlarına dayanamayan dünya

karanlığın ötesi ve sonsuz acımasızlığın kavurduğu handa

topraktan vücut bulan ben meçhulüm

kendisini aldatan

hiçbir yerde, hiçbir kişi tarafından bulunamayan ben meçhulüm

kalbimi ayak izleri üzerinden, vicdanımı imgelere feda ettiğim şiirlerde arıyorum

‘’kötüsün’’ dediler. Kötüyüm. Bir zaman hikayesine dönüşen ruhum, asla ölmüyor.

‘’bir garip yolcusun’’ dediler. Yolcuyum. Ama yolum bitmek tükenmek bilmiyor

bir günüm trajedisi ve onun içini dolduran bolca hayal

bir hayal ve içini dolduran komediyim

tek kişilik ve tek perdelik son oyun.

ağzım ve gözlerim, birinden toprak, diğerinden yaş dökülüyor

tuza basıyorum acılarımı, bir sela duyuyorum, ömrüm toprağa çöküyor

toprak nispet yapar gibi, ben nispete muhtaç ama sayıklamalarım olabildiğince çıplak

derimi yüzüyorum, dişlerim gıcırdıyor ve tam o sırada sela bitiyor. Ben ölmüşüm

hasat zamanından kalmayım ve hasat bitti. Benim yegane arzum huzura kavuşmaktı

yaralarımı saracağımı umduğum bomboş bir dünyadan geldim.

beni sarmalayan İhtirasıma

ruhumu avlayan korkuma

hayatımı koca bir hiçe indirgeyen o zalim

o amansız tutkuma yenildim

suçluyum !

suçum
‘’Sevmek, benim kendime ve dünyaya karşı giriştiğim hırsızlıktı’’ .

hep çalıyordum, Zaman benim en derin acılarımı söndürürken

insan yeniden yeşertiyordu

yara bere içinde kalan dünya ve kentlere korku veren bayramlar kutlanıyordu.

delilerinKrallaştığı, delillerin karartıldığı han da ben, parmaklıklar arasındaydım

Sadece şiirlerin tanıklığıyla

’beni seyreden omzumun üstünden toprağa

ebediyetten ebediyete’’ intikal ettim

Şimdi buradayım

suçluyum, çünkü İnsanım!

 

her şey bitiyor…

Şey kalıyor geride.

tanımsız duyguların içinde boğulan insan yok oluyor.

gerisinde bıraktığı mutluluk bizden çok…
‘’diyorum size
denedim
denedim’’, beceremedim

buysa insan, duygudan yoksun; buysa yaşamak

işte ben suçluyum!

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.