Kirpiğime Yasladığım Çocukluk / Seda İvecen

 

Uzun zaman oldu düşeli ellerimden kalem..
uzun olmayalı aşık olmayalı bir ağaca,
dinlediğin bir tınıda kaybolup,bir film çekmek göz kapaklarının ardı sıra
küçükken giydiğimiz elbisenin pilesinde unutmuşuz kaygısızlıklarımızı…

Uzun zaman oldu taş taş üstüne koyup devrildiğinde
bilyeler gibi dağılmalı çocuk oyunlarımızdaki adrenalini yaşamayalı
küf kokulu okul servislerinin demir penceresinden
beslenme çantasında yemeyi unuttuğumuz meyvelerin çöplerini fırlatmayalı
uzuuun zaman…

uzun zaman oldu çöp konteynırlarında ekmek arayan dedeleri görünce gözlerimizin dolması
şimdi mi noldu?
korkar olduk kağıt toplayan üstü başı batmış bir çocuk görünce..
biz küçükken engelli birine acınmazdı.
biz çocukken ayağı sakat hayvanlara acınırdı kanadı kırık kuşlara suda boğulan karıncalara..

uzun zaman oldu tasolarımızın demir paradan daha kıymetli olduğu dönemler..
o dönemlerde çok kavga ederdik ama küslük bilmez oturur bi de dakkasına oynardık bir el daha..
çok uzundur yaşamadım boşvermişliği..
çocukluğum kadar tasasız geçmedi gençliğim..
neden mi? niye diye mi sordu içinizden biri?
çünkü yürümeyi bilmez ayakta durmayı beceremeyen biri..
”………….” çocukluğum erken bitti…

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.