Kelebekler Uçsun / Türkan Gültekin

Amman amman yandım amman
Kurşun gibi izler
Son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda

Amman amman acı yüzler
Kurşun gibi izler
Son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda*

Gökyüzüne bakıyorum.  Gökyüzünden kuşlar geçiyor. Rüzgar camlara çarpıp çarpıp geri dönüyor. Günlerdir sandalyede oturmaktan belim ağrıdı.

Keşke evde olsak…

Ablam yine dolu dolu öksürüyor. Hepten renkleri soldu hastanede. Çaresizlik ona bir şey yapamamak uzun zamandır örtbas etmeye çalıştığım bir duygu. Canım darda. Zoraki de olsa gülümsemeye halim yok.

İnsanın kendi başına gelmesinden daha kötüsü, kendinizden daha çok sevdiğiniz birinin başına gelmesinin adıdır kanser. En beklenmedik anda fark etmeden ve nereden geldiğini anlayamadığınız suratınıza  bir şamar gibi vuran… Günden güne mum gibi eriyen bir beden. “Bunu hak etmemiştim” bakışlarına karşılık “hayır hak etmemiştin” bakışları. Karşınızdaki kişinin çoktan gitmiş, yerine bir başkasının gelmiş olmasıdır. Yavaş yavaş sizi hatırlamakta güçlük çekmesi, hep başkalarının başına gelen… kendinize ya da sevdiğiniz insanlara konduramadığınız… Sizin onu eski halini hatırlamakta güçlük çekmenizdir. Yaşadığınıza pişman eden, gerçek anlamda üzülmekten bitap eden sahneler. Hangi zaman, ölmek için doğru zaman diye düşünmeye başladığınız saatler.

Becerikli, esprili, hayat dolu, yürekten sevilen ve yüreği zengin ve çok güzel bir kadındı benim ablam. Sinsi, acımasız, acı verici, lanet olası kanser beynine yerleştiğinde hepimizin hayatı değişti. İşini kurmuş, çok çalışarak büyük başarılar elde etmiş olan ablam; bize kök söktüren çocukluğumuzu, gençliğimizi yaşatmayan babamı bile yola getirmişti ama kanseri yola getirip ezip geçemedi.

Bir yıl boyunca sayısız kontrol, mr, tomografi vs çekildi, hepsinin sonucunu yüreğimiz ağzımızda bekledik, kimi zaman sevindik, umutlandık kimi zaman üzüldük. Akciğer, beyin metastazları, ameliyatlar, tedaviler derken, ablam bambaşka birine dönüşmüştü, zayıflamış, iyice küçülmüş ama gözlerindeki neşeyi ve yaşama isteğini hiç kaybetmeden, her tedaviyi kabul etmişti, direndi, belki normalde doktorlarca biçilen ömrü uzattı ama sonunda kaybetti, kaybettik. Hastalıkla mücadele ederken hep acaba bu üzüntülere katlanmak mı daha zor yoksa onu kaybetmek mi diye sıkça düşündüm, ikisinin de zor olduğunu yaşayarak anladım.

Belki de yanınızda olmasını en çok istediğiniz insan sonunda yenilmiştir kansere ve siz kocaman bir boşlukta kurumuş bir yaprak gibi savrularak yapayalnızsınızdır…

Doktora “elimden geleni yaptım, ama kanserli bölgeyi ayıramadım, yeri çok tehlikeli, çok yayılmış” sözlerini söyleten, kişinin tüm sevenlerini ağlatan, hiçbir şey yapamamanın o katlanılmaz acısını yaşadığımız o gün, sanki ablamla beraber hepimizin son günüydü.

Hayatım boyunca unutamayacağım anlar ise annem ve ablamın arasında geçen son konuşmalarına tanık olduğum anlardı. Ablamın sesi yazgısını kabul etmiş bir uysallıkla çıkıyordu. Bakışında bir çocuk safiyetiyle anneme usulca “anne kafamda kelebekler uçuşuyor” dediğinde, annem göz yaşları içinde “bırak kızım o kelebekler uçsun rahatla” demişti.

Ablam  kısa bir şubat ayında kısa ömrü gibi zamansız kelebeklerini uçurdu ve rahatladı. Biz ise sadece kelebeklerin arkasından ağlayarak bakakaldık.

* Sezen Aksu – Son Bakış

9 Yorum Kelebekler Uçsun / Türkan Gültekin

  1. Sn. Gültekin paylaştığınız bu güzel öykünüz için teşekkür ederim. Selam ve saygıyla.

  2. Sevgili Türkan Gültekin, yüreğim ağzımda okudum öykünüzü.Her gün bir tanıdığımızın kanserden ölümünü haber aldığımız, bir gün bize de sıra gelecek dediğimiz bir yaramızı dile getirmişsiniz. Acılarımız ne kadar da ortak.Nasıl da sarsılıyoruz yaralarımıza değen öykülerle. Emeğinize sağlık. Kelebekleri severim ama kafamızda uçuşan kelebekler hepimizden uzak olsun.

    • Çok teşekkür ederim beğeni ve yorumunuz icin böyle içimizden geçen oykulerde kelebekler kafamizda olmadan buluşmak üzere kalbimle,sevgimle. …

  3. Öykünüzü çok beğendim.Yazgıyı kabul edip uysallıkla çıkıyor olması çok hazin.Keşke yazgıya itiraz edebilsek,sesimiz inatla daha gür çıksa..

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.