ümraniye escortkadıköy escortataşehir escorthatay escortiskendurun escortkonya escort

sakarya escortsakarya escortsakarya escortsakarya escortsakarya escort

İntihara Meyilli Yaralar / Özlem Ayşe Çiçek

01 Nisan 2019 0

İçimden geçiyorum. Bir hayalet gibi kendi içimden. Kendim bile beni görmüyor, öyle büyük bir hiçim ki ben. Hayata eğik büyük çizgiler bırakıyorum. Odamın duvarlarını renkli kâğıtlara yazdığım renksiz kelimelerim ile süslüyorum. Düşüncelerimi gözlerimden akıtırken olmadığım bir beni kâğıtlara nakşediyorum. Daha önce hiç hatırlanmadım ama unutulmak istemiyorum.

Kendi gözlerimin içine bakıp şiirler okuduğum da oluyor. “Aynalar iyi ki var. “diye mırıldanıyorum. Deli değilim! En azından henüz değil. Bilemezsiniz, bu bendeki nasıl bir yalnızlık. Kendi içimi kendimden soyasım var. Acıtasım var yaralarımı. Baştan ayağa kabuğum ben. Kendime ölürken başkasına nasıl yaşarım? Aşkı şu kabuk dolu ruhumun neresine sıkıştırayım?

Ne varım ne de yok. Silik bir kadınım ben, defter sayfaları arasında sessizce çürüyüp giden. Korkuyorum yine de unutulmaktan. Hayata birkaç kelam bırakıp gitmek istiyorum hiç değilse. Ne var yani, benim bıraktığım birkaç kağıt parçasını taşıyamacak kadar güçsüz değil ya koskoca dünya! Ne malım var ardımda ne mülküm ne de kürküm. Üç beş kitap, ideallerim, hayallerim ve ucu kömür, tıraşlanmış kalemlerim… Hepsi bu işte. Ben de hepsiyim. Yani koca bir hiçiz, hiçim. Daha önce hatırlanmadım ama unutulmak istemiyorum. Budur son sözüm. Öldüğümde varsın adımı anımsamasınlar ama “Biri vardı. Bir kadındı. Hiçti ama çok güzel yara alır, şahane yazardı. ” desinler kâfi. Bu dünyadan eli boş gideceğim. Beni sevenlerin sayısı bir elin parmağını geçmeyecek. En azından ardımdan hoş konuşsunlar istiyorum. “Adı da bir garipti. “Şimdi anımsamıyorum ama ihaneti, ayrılıklı intihara meyilli, yalnızlığımıza, yaralarımıza nasıl dokunurdu, iyi anımsıyorum.” desinler. Hakkını helal etmesinler mühim değil ama “Böyle biri de vardı yazdı ve kalemiyle gömüldü işte.” diye ansınlar. Beni hiç tanımayanlar bile okuyunca satırlarımı kendilerini bulsunlar. “O kayıp bir kadındı. Lakin nasıl yapar eder bizi olduğumuz yerden bulup çıkartırdı.” cümlelerini ruhuma adasınlar.

Şu koca dünyanın küçücük bir kadını içine sığdıramayışının hikayelerinden biri sayılır bu da… Benden önce kaç kadın geldi geçti bu kâğıtlardan. Çoğu da intihara meyilli yaraları olan hatunlardı. Anımsarsız… Sylvia Plath, Nilgün Marmara, Virginia Woolf… Bakın ben bile anımsamıyorum işte hepsini. İşte böyle olacak, intihara meyilli yaralarım yüreğimde birikip taşınca… Siz de beni anımsamayacaksınız. Üç nokta koyup, orada bir yerlerde işte diye sızlanacaksınız. Aklınızın ucunu katlayıp hatırlamaya çalışmayın beni, adım lazım değil! Ama kalemimi anımsayın olur mu? Daha önce hiç hatırlanmadım ama unutulmak istemiyorum, hepsi bu!

Fotoğraf:http:// https://www.kisa.link/LFt3



BENZER KONULAR
YORUM YAZ

YAZARLAR