İnce Yüz / Yüksel Bulut

 

 

Bir kadim zamanım

eskiden eskimiş…

 

Dünden solgun çiçekler oluyor elleri zamanın

mecali yetmiyor lakin savaşın ortasında bahara

çağdaş olmayan özdeş kelimeler seçiyor meramımı

dolu, dopdolu bir yalnızlık koşturuyor dört nala

ben, bir tek ey! katamıyorum zamana…

 

Durağan bir gövde oluyor zaman

stabilize yalnızlıklarım çığlıklarıma gebe sıçrıyor uykularında

ve ben, son düzlükteki bir atın gayretine benziyorum şimdi

bütün bitiş çizgilerimle yine kendine irkilen…

 

Bir kadim zamanım

eskiden eskimiş…

 

İncinmiş bir çağdan koşuyorum, diyorum

duymuyor kimseler

boynum, kıldan ince bükülüyor bir tevatüre

dudaklarımda çarmıha asılı bir tebessüm buluyorlar

katlim vacip ilan edileli içimdeki ince yüze

bir kuşu bir fanusta muhafaza etmeye benziyor yaşamak

yaşamak, külfetine değmiyor çabamın,

bahçesinde ah’lar koşturan bir lunapark oluyor zaman

bir tek, yalnızlık eğleniyor üstünde…

 

 

Fotoğraf: https://bit.ly/2H9OjRR

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.