Hayattaki “ben”e dair biraz iç dökme… / Neslihan Tamyaman

Tek derdim komşunun o çok nefis yaptığı kurabiyenin tarifini eksik vermesi olabilirdi benim de mesela Kiana…(*)

Halimden şikayetim yok olmasına da.. o denli basit olsaydım, o denli basit baksaydım hayata..

daha mı kolay olurdu ki yaşamak…

Tuhaf değil mi Kiana..

ben kurabiye tarifini elde edemeyen kadının hüznüne özenebilirken… o kadın benim okunacak onca kitap varken yetişemiyorum .. yeterince okuyamıyorum hüznüme özenmek bir yana.. Böyle bir hüznün varlığından haberdar bile değildir sanki?

di mi?

benim de tek derdim yeterince okuyamamam değil elbette… İlk aklıma gelen örneği dile getiriverdim sadece…

hüzün işte Kiana.. her köşede.. Çok var bende..

Her şeyden bir hüzün kırıntısı bulabiliyorum..

En sevmediğim tarafım ne biliyor musun Kiana?

kırılganlığım…

evet çok kırılganım ama saklıyorum.. Aslında belki de en sevmediğim tarafımı yanlış yansıttım; şöyle demeliydim:

en sevmediğim tarafım kırılganlığımı bu kadar ustaca sümenaltı edebilişim, etmeyi seçişim…

Söylesem..

belli etsem..

sessizce minik bir çatlağın yayılıp usulca aniden dağılışı gibi kırılmasam da

şangur şungur gürültü patırtı çıkartarak kırılsam?

o zaman herkes koşar yanıma…

ama ben beni belki de böyle sevdim…sessizce kırılmalarımı.. kedi gibi yaralarımı yalayıp kendi kendime tamir edişimi… içimde kırılan yerlerim kanarken dışımda çıngır çıngır çıngırtadabildiğim kahkahamı..

bakınıyorum da etrafıma şöyle bir… birbirinin önüne geçme çabasında herkes.. oysa o hırslarını üretmeye kullansalar daha güzel olacak dünya sanki..

İnan Kiana şu özendiğim tek derdi kurabiye olan kadınlar da bile var o hırs.. “gün”ünde kim daha çok çeşit yiyeceği daha başarıyla sunmuşu konuşuyorlar aralarında.. Çok sığ evet… Lakin derin olanlar da pek farklı değil ki…

ben kendimi sevdim her halimle de Kiana.. galiba bu dünyayı pek sevemedim…

“kendimi severim” dediğimde bencil, narsist diyorlarmış bana..

desinler…

kim sevmez ki kendini?

dürüstlüğün erdem olmaktan çıktığı bir devirde dürüstlüğüme alkış beklemiyorum elbette..

öylesi böylesi hikaye

bir varmışız bir yokmuşuz işin özetinde

kim ne derse desin nihayetinde herkes kendi yalnızlığı kadar var olabiliyor bu dünya üzerinde…

(*)Kiana: Dünya(Lazca)

Fotograf: Neslihan Tamyaman

4 Yorum Hayattaki “ben”e dair biraz iç dökme… / Neslihan Tamyaman

  1. Bence kırılgan değil, hassas bir kadının kaleminden akan bitimsiz doğallık… Seviyorum sizin yazılarınızı…

  2. Her birimizin kendini bulabildiği özel bir kiana yaratmışsınız. Yüreğinize sağlık. Sevgiler

Sevgi Çİçek için bir cevap yazın Cevabı iptal et

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.