Güvenini Kırdım Bir Kere / Servan Erdinç

 

Seni ne kadar tüm samimiyetimle sevsem bile

Gül bahçelerini omuzlayıp getirsem de sana

Uykusuz pişmanlıklarıma elini uzatmayacaksın

Güvenini kırdım bir kere

Seninle bir kahkahayı alıp bağrımıza basamadık

Meğer ‘güvenmek’ kelimelerin padişahıymış

Sana kul olunca, anladım yırtık bir çaresizlik ne demek

 

Boğazımdan geçmezken bir ekmeğin taze buğusu

Şimdi gökyüzüne bir ömür yetecek yağmurlar veriyorum

Her yanım umutlarıma diz çöktüren öfkene kırgın

Bembeyaz karanlıklarda seni arıyorum

Alnı ak bir yalnızlık devleşirken sol yanımda

Mavisini yitiren bir gökyüzü boşluğuyum ben

 

Kiraz mevsimi gözlerini, turuncu gülüşlerini

Nur yüzlü öpücüklerle sevmek yok mu kaderde

Ondan ben asasını arayan bir denizin vaveylasıyım

Güvenini kırdım bir kere

Huyum kurusun! Ama sen yine de beni sev

Çünkü ben seninle doğarım battığım yerden

 

Fesleğen açan bakışlarını uzaktan sevmek var

Evet biliyorum var ve bu soylu bir kent gibidir

Her zerresinde binbir güzellik bulmanın şiiri

Sonra gözleri kör olan bir babadan daha çok ağlamak

Yeşil mektupları birer birer ansızın çarmıha germek

Her satır bir başka boynunu büker, yarasından tuz yemiş gibi

 

Güvercinini küstüren bir gökyüzü oldum ben

Türküleri sel bastı, dallarına hüzün yürüdü ağaçların

Kalbine çiçek olamadı yalansız adamlığım

Biliyorum suçlu bir aynanın kırılan bahtsızlığıyım

Güvenini kırdım bir kere

Canım çıksın,!  Ama sen yine de beni sev

Aşkımı kurban etme gri bir selaya

Rüyalarına kan girmesin delikanlı kirpiklerimin

 

Mendili yas tutan bir yalnızlık filizlenmişken kalbimde

Çiçekli yüzünle çal kapısını düştüğüm poyrazın

Ne olur kendine hep şiir bak dedirtme bana

Elvedalara sığdıramam birbirimize haykırdığımız suskunluklarımızı

Bana güvenmeyi doldurarak meleklerin öptüğü kalbine

İsmini, ismimi, ismimizi parmaklarında getir bana

 

 

 

Fotoğraf: https://bit.ly/2KBGzNc

 

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.