guarnice / Bahtiyar Kaymak

merhameti taşla öldürenler

fermanını yazarlar barbarlığın

 

ay küçülürken büyür gece

böyle kararır kalbin yolu böyle

 

parmaklarımı kanatarak doğrulup çıkıyorum yıkıntıların içinden

kristallere varıyorum onların labirentinde sapılacak ne çok yol var

yaralarımdan sızan kanla güneşin adını yazıyorum ışıklara

 

picasso

paletinde renklere bulanmış aşk iniltileri

kadınların öfkesi döndürüyor fırfır tayfın çarkını

sokaklarda duvarlara asılmış cesetler

sokaklarda faşizmin bayrakları

 

sevişmek bir üreme hastalığı değil

dora’yı boynuna yatır picasso

 

bir insandan daha fazlası olmadığın için

renklerin dans edişine bakıp

bağışlamalısın kendini picasso

çektiğin acılara yatır kalbini; yasını tut

artık bir daha asla geri gelmeyecek olan şeylerin

 

sen bunları biliyorsun, gördün

külleriyle gelen barbarlar kanatmıştı maviyi

gördün kurbanların gözlerindeki kuyuları

sen bunları yaşadın; aşk ipiyle çektin acıları

yalnız senin altın bakışların bir kapı açabilir

o siyah duvarda, picasso, dünyayı unutma

 

merhamet; tüten kanın buğusudur

insanı derinden acıtır

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.