Göç Yolunda Çarpışmalar / Ziya Boz

insan,
beynimde kırılan bir put
altını kusurlarımla çiziyorum
tekinsiz cümlelerimin

çiçeğin tarihçesini koklayıp eski zaman duraklarından
geliyorum aklımda bir tepelikle
birbirinin aynısı iki elimle
ve evvelden çirkin yalnızlığımla,

ey toprak altında ve
üstünde yatan kemiksiz ruhlar,
tekmil sayrılarınızdan arının
ellerim burușuyor mezar taşlarınızı yontarken

ışıltılı bir bıçağın eşiğinde duruyorum
vahşi ağaçların evcilleșemeyen dallarıyım
ket vurur gibi uzanıyorum ışıksız bulvarda
bir ülke palazlanıyor gövdemden sıyrılarak

ey gün dönümü ve deniz kızları,
uykusuz ayetler uykusu gelmiş yokuş ,
dere yatakları ve hamallar ,
taş ağıllar ,
yoksullar ve yoksunlar,

kendini arayan bir ırmak oluyorum
denizini unutan
nereye aksam
ölü çocuklara çarpıyorum

 

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*