DÜŞ AĞRISI / Gülbahar Gümüş

Hep öyle olur, istisnası ya da başka bir alternatifi olmadığında bile böyle olur. Seçenek yoktur, kabullenilmiş ‘’vazgeçiş’’ vardır. Onun aklının ucuna bile gelmeyen senin tüm aklını kaplıyordur.
Gece, sabah ilk uyandığında ekseriyetle rüyanda bile aynı suret sıretsizliği içinde sen uyursun!
Bilmem ki nedir diye kurduğun her cümle içinde dünya kadar ‘’ama’’ların  olur artık, ne bir şehir vardır gidilebilecek ne bir okul dönüşü, ayaklarım öyle bir koşuşturmaca. Hayatımda ne çok affedemeyeceğim insanım olmuş, iki lafımın biri keşke …
Küçüktüm, ilk annemin sesini hatırlarım  “Dışarısı kötü, epey zor ve soğuk.” dermiş gibi bakar benim annem. Annem demişken, annem güzel kadındır ama hiç çocuk olamamıştır belki de hiç sevilmemiştir deli gibi bir adam tarafından. İlki tarafından ötelenmiş, örselenmiş, sevilmemiş ve yalnızlığına mahkum edilmiştir. Gelense onu doğurmadığı dört çocuğun başına anne diye atıvermiştir. Acıyı görmek için uzağa gitmeme gerek kalmadı hep bu yüzden ben devasa bir şefkatle sevilemedim annem yüzünden… Tanıdık duyguların gelgitlerinde zerrelere ayrılmış, sonra mağrur bir rüzgar tarafından evrene salınıvermişim.
Bizi hep o güzel adamlar sevmemiş. Neşesiz kalmışız, gülmek fiili öyle usulca yatmış dudaklarımızın üzerine, susmuşuz. İmkanın imkansız olmasından, ötede imkanlarımız yanmış bizim. Unutacağımız her şeyin tam içinde kalmışız.
Seni seviyorum cümlelerinin ardını, seni asla affetmeyeceğim almış bin teşekkür yokluğuna. Eksikliğinde kaldığım yarım yamalak şu bezmiş halime. Şimdi şuraya bir ölüm bıraksam anca ben ölmüş olurum, ölümden söz etmişken, beni sevmeden lütfen ölme.
Biz bir yok oluşun bitişinde öylece durduk. Biri bizi yazsın. Ah Gülten’im, ne güzel kadınları sevmedi ne güzel adamlar.
En çok da giderken severlerdi. Bırakırken, unuturken, ağlamışken, en iyi de ağlatırken. Güçten söz edenin gözyaşları duruyor hâlâ kalbimde. Sevilen adam, sevdiği kadın için onu seven ve sevemediği bir kadının göğsünde ağlar mıydı? Belki de benden vazgeçme sebebi; gözyaşlarını gören ilk kadın olmamdandı, varsayımlar böyle doldurur kendi boşluğunu belki de hep ağladı…
Geçecek, az kaldı.

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.