Dumanı Üstünde / Özlem Tüm

Sabahın ayazı, gecenin ayazı sıcacık sohbetle dağılıyordu.
Gün ağardı…. Gece aydınlandı. Sohbet bitmedi, gülüşler duvarları aştı.
“ Kim” dedi.
Uzun bir sessizlik..
“Kim,” diye tekrarladı.
Fısıltıya dönüştü, sessizlik ….
Aynaya döndü yüzü, gördüğüne inanamadı.
Aynadaki kendi değildi. Duvarları aşan kahkahalar sanki ondan değildi.
Sorular yine cevapsız kaldı.
Kahve kokusu bastırdı, çayın dumanı sardı; odayı.
Kahve demek, dertleşmekti.
Acı dolu kahkahalar duman oldu.
Uzun sessizliğin ardından,
Sorunun cevabı kapı aralığından çıkageldi,

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*