çok olduk dünyada / İhsan Baran

 

 

ömrüm! karanfilini ekip su taşı

annemin beni yıkadığı derelerden

 

kokusunu içinde tutan bir fesleğen kadar yorgunum

dalgınım, dalgınlığım uzun sessiz

sisli koruluk, uzak ulumalar

 

dalgınlığım, aynalardan kırılmadan geçen ışık

bardakta yamulmayan kalem

 

günlerce deterjanlı suda bekletilmiş

bir gömleği andırıyor bu şehir

kandan bir tabaka leğenin dibine çökmüş

 

bulutları öfkeli, güneşi dargın, baharda

yeşermeyecek parkları var bu ülkenin

 

küskünlüğü bizden, öfkesi bizden, vakit geldi

kız çocuklarını erkekliğiyle öldürenlerin yurduna

kış gelmeli, veba gelmeli, kurtulan olmamalı

 

kalbim! rengârenk bir çıtalı yap, uçurt

fethet umuda en çok yakışan rengi

 

korkuyorum, korkum bir çiçeği sevmekten

büyütmekten

korkum balkon kapısını saksıya kapatmaktan

insandan

 

ömrüm! kendine bir yer bul

bu şehir çürümüş, kokuyor hem

bir çocuğu vurdular şu sokakta

o gün ölmeliydik

çok olduk dünyada

 

 

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.