Can Kırıkları / Güzin Aydın

Ruhum üşüdüğünde sıcak işlemiyor,

Çare bulamıyorum üşümüşlüğüme…

Şefkat çayım da ısıtmıyor

Güzü bile mesul tutuyorum

Süpürmeye kıyamadığım yaprakları,

Hala yerlerinden memnun görünüyor halbuki…

 

Ruhum savaştığında barışamıyorum renklerle,

Küskünlük erdemim oluyor…

Ruhum ıslakken,

Yağmurlara bile aldırmıyorum

Hüzünlerimi akıtıyorum toprağa

Yeşermeyeceğini bildiğim tohumlar ekip

Bütün olmazlarımı sığdırıp

Gözyaşlarımla birlikte teslim ediyorum vertisollere…

 

Ruhum yalnızken kalabalıklara dayanamıyorum…

Duvarlar örüyorum dört bir yana,

Cam kırıkları serpiyorum…

Battığında acıtan ama kanatmayan türden…

 

8 Yorum Can Kırıkları / Güzin Aydın

  1. insanlara karşı etrafına duvar örmeyi nede güzel işlemişsiniz bu şiirinizi çok beğendim dil akıcı insanı sıkmıyor okurken düşündürüyor kısaca güzel bir şiir.

  2. Özellikle son kısım darbe olmuş bir türlü anlatmak isteyip de anlatamadığım şeyleri yazmışsınız resmen, yarama ad koydum sayenizde teşekkürler…

  3. Sevgili Merve;
    Teşekkür ederim şiirim az da olsa gönlüne girmeyi başarmışsa, düşündürmüşse ne mutlu bana…

  4. Sevgili Funda;
    Ne yazık ki insan olmanın gereği de açık yaralardır… Yaralara sabır göstermemizdir bizleri güzel kılan. Güzel yorumun için teşekkür ederim. Samimiyetin için de. Sevgiyle kal canım.

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.