Bir Yastıkta İki Rapsodi / Mustafa Kömür

I.

“Kız kardeşin var mı?”
“Niye sordun ki?”
“Hiç, sordum işte.”

II.

Aynı yastığa birçok kez baş koyduğumuz halde aramızdan otoban geçer.

Usulca kalktım, tuvalet aynasının önündeki koltuğa oturdum, onu izlemeye başladım. Ay ışığının odamızı ziyareti sayesinde güzel yüzüne bakabiliyordum.

Neyi ima etmişti?

Uyandırıp sormaya kıyamadım. Tekrar yerime yattığım anda kıpırdanmaya başladı. Diliyle dişi arasında bir şeyler mi söylüyordu; anlamıyordum. Saçlarıyla oynamaya başladım. Uyanmasını istiyordum, istemiyor da olabilir miydim? Sorularım bazen cevabın kendisi olabilirdi.

Titreyen bir sesin odamızı kaplamasıyla birlikte elini göğsüme koydu.

“Beni bırakma.”

III.

“Kız kardeşim” dedim, “var.”
Dirseğinin üzerinde doğruldu, gözlerini gözlerime dikti. İki kelimelikti kararlı sesi.
“Onu bırakma!”
“Bırakmayacağım, hem de hiçbir zaman.”
“Sarıl!”

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.