Annem ve Anneliğim / Nurdane Öz

Canım Annem,

Ne desem, iyi ki dünyaya getirdin beni! Yoksa anneliği yaşayamayacaktım… Sen de ilk anneliğini benimle yaşadın. Bu benim için çok kıymetli… Güçlü bir kadınsın, hep de öyleydin. Senin gibi olmak istiyorum ama her zaman başaramıyorum bunu… Bazen elimi ayağımı çekesim geliyor bu dünyadan. Sonra aklıma çocuklarım geliyor ve hemen kovuyorum bu kötü düşünceleri aklımdan…

Annem, ben küçükken bazen sevgini göstermene çok ihtiyaç duyardım ama geleneklerin ve yetiştirilme tarzının etkisiyle olsa gerek, göstermezdin; serttin genelde… Elbette severdin, bunu bilirdim ama insan bildiğini de hissetmek istiyor; buna ihtiyaç duyuyor işte…

Ben de anne oldum günün birinde. Ne zordu ilk dakikalar. Çocuğumu görmek istemedim önce. Sağlıklı olduğunu duymaya ihtiyacım vardı sadece. Hemşire: “Çok güzel, sağlıklı bir oğlunuz oldu!” deyince kapattım gözlerimi ve bir süre öylece kaldım… Ama anne olmuştum artık, sorumluluklarım artmıştı. Anne olmak zor gelmedi, doğal bir süreç başladı…

Anne olmak beni daha iyi bir insan yaptı. Bu nedenle oğullarıma teşekkür borçluyum. Anne olunca kendi annemi, eşimin annesini ve tüm anneleri daha iyi anladım. Annelere olan saygım arttı.

Anneler… Evlatlarının ölümünü gören anneler… Onları düşündüğümde kalbime cam parçaları batıyor sanki… Anneler üzülmesin. Evlatlarına hasret çekmesinler. Sadece “Anneler Günü”nde, değeri parayla ölçülen hediyelerle anılmasınlar; sevilsinler, özlensinler, kıymetli olsunlar hep…

Tüm annelerin “Anneler Günü” kutlu olsun!

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*