Acele Yok / Eyyüp Yıldırmış

Saat kulesini rahatça görebileceğim bir yerde oturmanın zevkini anlatamam size: Kuleye bakıp onu yerinde gördüğüm her an hayatta olduğumun ayrımına varıyorum.

Çalışmaya başladığım her an kafamı kaldırıp penceremin tam karşısındaki kuleye onun kocaman kollarına bakıyorum sık sık; ben bakmasam o hareket etmeyecekmişçesine.

Bu ilk zamanlar bana da tuhaf gelmiş epeyce yadırgamıştım da. Sonradan bu alışkanlığımın çalışmamı biraz aksatmasından başka kötü bir yanını bulamamış devam edip durmuştum.

Hem işler biraz bekleyebilirdi önemli olan saat yani zamanın işleyişine devam etmesiydi. Sizce de öyle değil mi?

 

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.